Meet the Members!

Erwin: “Trainen bij Hangar17 voelt voor mij als personal training in een groep”

Over het krijgen van een tweede kans na een hartinfarct en opnieuw fit worden.

Als Erwin zich in februari van dit jaar bij Hangar17 aanmeldt, heeft hij een duidelijk doel voor ogen. Hij wil fitter worden, meer energie krijgen en zijn buikje kwijtraken. Niet zomaar omdat hij vindt dat het tijd wordt om weer eens te gaan sporten, maar omdat zijn leven een paar maanden eerder behoorlijk op zijn kop is gezet. In augustus 2025 kreeg hij, op 40-jarige leeftijd, een hartinfarct.
/
Erwin is inmiddels 41 jaar, werkt fulltime in de elektronicaproductie en heeft daarnaast zijn eigen onderneming, Lumix Design, waarmee hij zich bezighoudt met bedrukken, lasergraveren en 3D-printen. Samen met zijn vrouw en twee kinderen heeft hij een druk bestaan. Tot die bewuste dag in augustus ging het leven eigenlijk gewoon zijn gangetje.
/
“Ik zat thuis op de bank en kreeg ineens het gevoel alsof er iets in mijn keel vastzat wat ik niet weggeslikt kreeg.” Toen zijn linkerarm begon te tintelen, wist hij dat het niet goed zat. Ooit had hij in een tijdschrift gelezen dat dit een symptoom van een hartaanval kon zijn. Een van die weetjes die om de een of andere reden zijn blijven hangen. Gelukkig maar, want Erwin en zijn vrouw belden direct 112. Binnen een uur lag hij in Breda, waar hij werd gedotterd en een stent kreeg.
/
Hoewel hij snel geholpen werd, bleek de weg terug een stuk langer. Zijn conditie was volledig verdwenen. “Je conditie is letterlijk gereset naar nul. Twee of drie traptreden lopen was al te veel. Dan sta je buiten adem op de trap en denk je: dit lukt me gewoon niet.”
/
En juist dat is bijzonder als je weet wat Erwin vroeger op sportgebied heeft gepresteerd. Tijdens ons gesprek blijkt dat hij als zesjarig jongetje begon met atletiek en uiteindelijk maar liefst vier keer Nederlands kampioen werd op de werponderdelen kogelstoten, discuswerpen en speerwerpen. Tot zijn vijftiende sportte hij op dat niveau. Een blessure, waarvoor een lange revalidatie nodig zou zijn, maakte daar uiteindelijk een einde aan. En zoals dat rond die leeftijd kan gaan, kwamen er ook andere interesses. Het uitgaan werd aantrekkelijker en de atletiek verdween naar de achtergrond.
/
Maar die sportmentaliteit is nooit helemaal verdwenen. Erwin heeft nog altijd de neiging om ergens vol voor te gaan. Dat merkte hij ook tijdens zijn revalidatie bij Bravis, waar hij onder begeleiding van fysiotherapeut Ronald weer aan zijn conditie werkte. Bang om zich in te spannen was hij niet echt. Hij wilde juist ontdekken wat zijn lichaam nog aankon. Ronald, die zelf ook bij Hangar17 traint, adviseerde hem na zijn revalidatie om bij Hangar17 verder te gaan.
/
En zo stond Erwin in februari voor het eerst in de Hangar. Hij woog toen 103 kilo en had, naast het opbouwen van zijn conditie, ook het doel om gewicht te verliezen. Inmiddels zijn we nog geen negen maanden verder en staat de weegschaal op 82,6 kilo. Ruim twintig kilo lichter dus. Maar wat misschien nog wel belangrijker is, is wat die verandering hem verder heeft gebracht. Erwin had voorheen slaapapneu en sliep met een CPAP-apparaat. Na zijn gewichtsverlies werd hij opnieuw onderzocht en bleek dat hij geen slaapapneu meer had. Ook zijn medicatie is inmiddels flink afgebouwd. Van een handvol pillen na zijn hartinfarct gebruikt hij er nu nog twee.
/
Dat betekent overigens niet dat zijn herstel altijd in een rechte lijn omhoog gaat. Iedere verandering in medicatie vraagt volgens Erwin weer om aanpassing en soms merkt hij dat zijn conditie tijdelijk terugloopt. Dan moet hij opnieuw opbouwen. Iets wat niet altijd makkelijk is voor iemand die van nature graag voluit gaat.
/
“Ik wil eigenlijk meteen volle bak gaan. Gelijk op hetzelfde niveau meedoen. Maar ja, mensen die al tien jaar trainen, daar kun je natuurlijk niet zomaar in één keer in meegaan.”
/
Die gedrevenheid uit zijn atletiekverleden zit er dus nog altijd in. Marcel moet hem soms afremmen, omdat Erwin het liefst meteen op hetzelfde niveau zou trainen als de ervaren sporters. Ondertussen merkt hij dat hij steeds sterker wordt en makkelijker beweegt. Oefeningen die in het begin lastig waren, gaan hem steeds beter af.
/
Zelfs HYROX begint inmiddels te kriebelen. Het lijkt hem een mooie uitdaging, maar voorlopig wil hij eerst zijn conditie verder verbeteren. Vooral het hardlopen vraagt nog aandacht. Misschien dat hij volgend jaar richting de zomer eens gaat kijken of hij eraan toe is.
/
Dat hij zo graag blijft trainen, heeft overigens niet alleen met zijn sportieve doelen te maken. Erwin noemt zichzelf een gezelschapsmens en in zijn eentje naar een sportschool gaan om daar wat oefeningen te doen, is niets voor hem. Juist de combinatie van persoonlijke aandacht, samen trainen en de afwisseling in de lessen spreekt hem aan.
/
“Voor mij voelt het als personal training in een groep. Er is aandacht voor jou als individu, maar je staat wel met allemaal mensen om je heen die hetzelfde doen. Dat vind ik gewoon heel prettig.”
/
Hij vindt het fijn dat geen training hetzelfde is en dat er ook echt op zijn techniek wordt gelet. Zijn voorkeur gaat nog altijd uit naar de krachtoefeningen, zoals squats en bench press. Misschien toch een beetje die oude atletiekachtergrond. Toes-to-bar is voorlopig een ander verhaal. Die oefening zou wat hem betreft best uit het programma mogen verdwijnen.
/
Als we Erwin vragen wat het hartinfarct uiteindelijk voor hem heeft veranderd, gaat het gesprek al snel over meer dan alleen sporten en gezondheid. Natuurlijk is hij bewuster gaan leven en eten, maar vooral het besef dat niet alles vanzelfsprekend is, heeft indruk gemaakt. “Als het hartinfarct niet gebeurd was, was ik waarschijnlijk gewoon op dezelfde voet verdergegaan. Je hebt eigenlijk niet in de gaten hoe bepaalde dingen erin sluipen.”
/
Ook thuis kijken ze inmiddels anders naar bepaalde keuzes. Waar ze voorheen misschien eerder geneigd waren om te sparen en plannen uit te stellen, kiezen Erwin en zijn vrouw er nu vaker voor om gewoon iets te ondernemen. Willen ze met de kinderen naar Disneyland? Dan gaan ze naar Disneyland. Niet alles hoeft te wachten tot later.
/
Misschien is dat wel de belangrijkste verandering die het afgelopen jaar hem heeft gebracht. Erwin heeft ervaren hoe snel het leven ineens een andere wending kan nemen. En hoewel hij zijn conditie nog altijd verder wil opbouwen en er sportief nog genoeg te bereiken valt, lijkt hij vooral ook bewuster te genieten van wat er nu is.
/
Zijn antwoord op onze laatste vraag vat dat eigenlijk heel mooi samen. Wat zou hij zeggen tegen iemand die graag wil beginnen met sporten, maar steeds een reden vindt om het uit te stellen? “Gewoon doen. Het kan zomaar je laatste kans zijn. Ik had die tweede kans misschien nooit gekregen. Dus je moet niet afwachten. Je moet het gewoon doen.”

erwin